Jeg må si meg enig i kritikken mot deg/Arbeiderpartiet. Det var svært ullne svar.

Det er forståelig at Ap ikke er kalre til å ta et standpunkt her og nå, ettersom personvern og opphavsrett i stor grad står i motsetning til hverandre.

Enten det gjøres noe eller ikke, så vil ethvert vedtak gå utover enten opphavsretten eller personvernet. Tvilende partier, som Arbeiderpartiet, bør si noe om hvor pendelen bør svinge.

Å si «vet ikke» eller ikke svare, blir som å si at den kan få lov til å stå hvor som helst. Det er ikke et seriøst svar, selv om det må være lov til å ikke konkludere på detaljnivå helt ennå.

Mvh
Anders Brenna
Nettsjef
Teknisk Ukeblad

Felles med platebransjen, avisbransjen, forlagsbransjen er at produksjonskostnadane har vorte ufatteleg mykje billegare, eit trykkeri, eit platepresse eller eit filmkamera kosta ei formue for få år sidan i forhold til no. Og sjølv om det gjenstår litt, så er det nok ikkje så lenge til før folk flest har like bra kameraer som NRK) Distribusjonsmessig har dei felles at arginalkostnaden på å distribuere filer er nær null.

Det er rett og slett ikkje naudsynt å ha veldig mange av dei lengre for kulturen og forskninga sin del. Open Access tidsskrifter har gong på gong prova at dei får gjordt jobben sin med praktisk talt null ekstra ressursar, stikk i strid med det forlaga har prøvd å få oss til å tru i mange år. Det kostar sjølvsagt mykje pengar å lage akademiske tidsskriftartiklar, men denne kostnaden vert bore av skattebetalarane eller dei akademiske fonda, Elsevier sin kostnad med å leggje dette ut på ei internettside i riktig rekkjefylgje er forsvinnande liten i forhold (sjølv om dei på rekneskapen sin klarar å framstille mange store kostnadar).

Åndsverkslova med forfattarens levetid og 70 år etter gjer det mogleg å ta kulturen og akademia som gissel, og så orsakar dei seg med at kven som helst kan starte eit forlag og konkurrere eller at kvalitetssikringa vil bryte saman, eller at kunstnarane ikkje vil få løna si. Alt saman utan rot i røynda. Dette er pengar som opphavspersonen neppe treng sidan lik har ein tendens til å vere fullstendig umogleg å oppspore etter 70 år i jorda.

Dei enormt avtakande produksjonskostnadane eller distribusjonskostnadane har dei også hatt marknadsmakt nok til å ikkje la kundane få del av, med god hjelp av åndsverkslova som gjer desse oligopola mogleg. Det har også ført til at forlaga og plateselskapa kontrollerar smaken, og det har ført til at veldig mange verkeleg flinke kunstnarar må ta til takke med andre yrker enn kunsten sin for å ha eit levebrød. Difor så vert det så falskt når copyright-lobbyen med sine nyttige idiotar protesterar under fanen “Me vil ikkje verte sosialklientar” for staten. Med internett så er det mogleg å måle bruk ganske så sofistikert, og det er framleis slik at hovudinntektskjelda til musikarar flest ikkje kjem frå platesal men frå konsertar. Statleg støtte til slike konsertar har visstnok ikkje den “sosialklientskapande” effekten, jamfør oppsetjinga av “Vilanden” i Bergen no nyleg.

Det einaste som argumentet for oligopoltilstandane er den same mekanisma som får nesten alle crack-langerar til å bu heime hos mor si, det er draumen om å vere ein av dei på toppen som driv dei, ein av “stjernene”. Drivkrafta til mange litteraturstudentar er draumen om å arbeide i forlag også. Ville nok vore merkbart færre søknadar tilDetDet hjelper folk til å lese tung litteratur, og det er bra for samfunnet. hjelper folk til å lese tung litteratur, og det er bra for samfunnet. litteraturstudier og språkstudier utan denne mekanisma, ja.

Spørsmålet er om ein skal rive ned rettsprinsipper som det har teke århundrer å kjempe fram, eller om ein skal innføre politistatlege tilstandar for å handheve ei lov som var laga til i utgangspunktet som ei balanse mellom opphavshavarane (ikkje copyright-lobbyen) og samfunnet.

Det å gje kunstnarar og forskarar levebrød med breidbandsavgift er rasande billeg og me vil sansynlegvis fint greie å sortere ut dyktige kunstnarar like godt som ein sorterar ut balletdansarar på ballethøgskulen.

Å finansiere monopolprofitt til utanlandske selskaper, marknadsførarar som gjer meir for å styre smaken enn å reklamere for gode produkter, lobbyistar og advokatar, administrasjon, dvs. alle andre enn kunstnarane, _det_ er dyrt det. Og hadde det ikkje vore betre om dei fant på noko anna enn å spele null-sum spel.